ER ZIJN, HET WETEN………

Ik hoor zo vaak van mensen dat ze niet weten wat hun levensmissie is. Ze zijn ongelukkig, voelen zich beklemd door werk, de sociale status die daarmee samenhangt, de lasten die daarmee samenhangen en de verwachtingen die die mensen van zichzelf hebben en de verwachtingen die vrienden/familie van hen hebben.
In vergelijking met hen, heb ik wel een stap genomen om dichterbij mijn levensmissie te zijn.
Nl een yogastudio openen 7 jaar geleden en sindsdien dagelijks yogalessen te geven.

Daar waar jij staat, ben ik nog lang niet krijg ik dan te horen.
Er wordt door leerlingen (die mij nog niet zo goed kennen;)) gedacht dat ik mijn emoties en lijf en adem ‘onder controle’ heb en daarmee mijn leven ook ‘onder controle’.

Ik realiseer me dat mijn doel nooit geweest is om controle te hebben. Ik heb ook nooit zo vreselijk veel nagedacht over mijn leven. Ik werd verliefd, ging reizen (met mijn toenmalige man mee) kocht een huis, kreeg kinderen en besloot toen dat die relatie niet meer werkte. Ik werd weer verliefd en er volgde weer een spannende reis. Wat werk betreft ben ik in banen gerold, die niet perse mijn levensmissie waren. Maar wel bij me paste op dat moment. Ik heb me ingezet tijdens deze banen, ben nieuwsgierig geweest naar iedereen die en alles wat op mijn pad kwam.
De opleidingen die ik heb gevolgd waren puur voor mijn eigen interesse en ontwikkeling.
Dat ik uiteindelijk ook werk aangeboden/gevonden/gecreeerd heb die dichtbij deze interesses liggen voelt niet als een super bewuste keuze. Maar als een toevallige samenloop van omstandigheden en weer werk ik hard, ben ik nieuwgierig naar alles wat voorbij komt.

Het enige wat ik wel altijd heb gedaan is zelfonderzoek. Zoeken naar mijn waarheden, mijn missie, waar ben ik op uit in mijn leven. Mezelf snappen, eerlijk zijn tov mezelf. En dat blijkt een eeuwig durend proces te zijn. Een proces waar beweging in zit, wat leeft, wat ademt. Wat zeven jaar geleden gold, geldt nu minder.
Zelfonderzoek en eerlijk zijn naar wat je verwacht van je leven, welke middelen (bijv. geld) je daarvoor nodig hebt en dan een bewuste keuze maken voor de gehechtheid. Dat is reeel voor dat moment. Het zou zomaar kunnen zijn dat mijn leven er over zeven jaar weer anders uitziet. Natuurlijk is niet alles succesvol verlopen, ik ben vaak onderuit gegaan. En weer opgekrabbeld, met wat meer grijze haren, wat meer lijnen in mn gezicht en mentaal ouder geworden.

Concessies horen bij de keuzes die ik heb gemaakt. Niet alleen concessies vanwege de kinderen, maar ook concessies omdat ik bang ben om andere keuzes te maken. Ik ben geen avontuurlijk type, gesteld op een bepaald comfort, gehecht aan mijn huis en meerdere zaken. Ik leidt geen onthecht leven. Ik wil me niet onthechten. En de stelling dat gehechtheid de zoektocht naar je ware zelf in de weg zou staan ervaar ik niet zo. Het zien, herkennen en erkennen van mijn kwetsbaarheden geeft rust en helderheid.

Het enige wat ik weet is dat zelfonderzoek een sleutel is tot geluk. Vindt een gereedschap dat jou helpt bij jouw zelfonderzoek. Voor mij is dat de fysieke/ademende vorm van yoga, meditatie en boetseren/ creeeren. Door mezelf beter te kennen, leer ik ook steeds meer over de wereld en de mensen om mij heen. En soms verandert er aan de buitenkant niet zoveel, maar van binnen wel
(if you change the way you look at things, the things you look at change, thank you Wayne Dyer)

‘Er zijn’ en ‘het weten’ zijn geen doel. Onderweg zijn en leren zijn volgens mij zoveel leuker.
JOIN US IN AN ENDLESS JOURNEY & ENJOY THE RIDE……..

2018-02-27T11:39:46+00:00 november 16th, 2017|

Leave A Comment